Πού να φανταστώ…

Και τώρα κάθε μέρα το σκέφτομαι να πάω στη Διεύθυνση και να αλλάξω, έστω κι αν τυπικά δε γίνεται.

Το απόγευμα σκέφτηκα πως το σπρώχνω πολύ το πράγμα, πως, αν είναι θα κάτσει μόνο του. Την είχα κάνει τη σκέψη αυτή και το χειμώνα αλλά φοβόμουν την αποτυχία και την πτώση μου στους πίνακες.

Φυσικά, αν είχα άλλη επίδοση, τώρα θα με ευγνωμονούσα που επέλεξα να πάω στο νησί.

Δεν ξέρω, ίσως είμαι απογοητευμένη και κυρίως φοβισμένη επειδή διαπιστώνω πως είναι δύσκολη η ανάβαση στον ενιαίο πίνακα και άρα μάλλον απίθανο να διοριστώ το καλοκαίρι του 2010. Εκτός κι αν γίνουν οι οργανικές στην Αβάθμια.

Το νησί φοβάμαι να το δω ως κάτι μόνιμο γιατί δεν ξέρω τι θα συναντήσω. Προσπαθώ να το δω ως κάτι παροδικό από την άλλη κι όχι ως χάσιμο χρόνου αλλά, λόγω σπιτιού, αδυνατώ.

Τόσο να ξενοικιάσω όσο και το να συνεχίσω να νοικιάζω αυτό το σπίτι, με σκοπό να επιστρέψω τον Ιούνιο, σχεδόν γέρνουν το ίδιο στη ζυγαριά. Είναι τα διαδικαστικά στη μέση (η εταιρεία τηλεφωνίας κυρίως) τα οποία θα πρέπει να τακτοποιήσω σε μόλις 3 μέρες, αφού ξανανέβω ειδικά γι’αυτό από το νησί και μετά να κυνηγάω από το νησί τον τελευταίο εκκαθαριστικό λογαριασμό, είναι που δεν ξέρω αν θα βρω εκεί σπίτι σε καλή τιμή και για το καλοκαίρι, είναι που μου κακοφαίνεται το να είμαι μόνη σε άγνωστο τόπο καλοκαιριάτικα. Με πιάνει μόνο ένα είδος αποφασιστικότητας να ξενοικιάσω απο’δω μόνο όταν βλέπω τα στραβά αυτού του σπιτιού και σκέφτομαι πως ένα σπίτι ρημάδι δεν αξίζει να το πληρώνω κενό συν ότι τα υδραυλικά ανά πάσα στιγμή κινδυνεύουν να σπάσουν. Κι είναι και που μου κακοφαίνεται να πληρώσω 700 για τη μεταφορά των πραγμάτων μου που δεν αξίζουν μία. Εκτός κι αν πχ  τα εγκαταλείψω εκεί, πράγμα πολύ πιθανό. Γενικά τα οικονομικά με επηρεάζουν πολύ τελικά.

Αλλά τελικά με πειράζει και το ότι θα πάω μόνη σε άγνωστο τόπο, έστω κι αν αυτός ο τόπος είναι ένα νησί. Περίεργο αλλά δε με τραβάει το να πάω σε ένα όμορφο μέρος που θα έχει και πολλή θάλασσα.

Με αναλύω. Με αναλύω και βρίσκω τελικά πως τα τελευταία χρόνια έγινα αναποφάσιστη, λιγότερη τολμηρή και κυρίως δε θέλω να απαρνιέμαι τις συνήθειές μου, όπως η πόλη μου.

Ξέρω πως έχω λάθος. Η πόλη μου δεν πρέπει να με δεσμεύει γιατί έχει πολλά που με ενοχλούν. Είναι μια πανέμορφη πόλη, αρκεί να μην έχεις ζόρια και να έχεις και χρήματα για να μένεις σε καλή περιοχή. Κι έπειτα δεν έχω εδώ κάποιον να με κρατάει. Ούτε καν φίλους. Κι ίσως στο νησί να είναι πιο εύκολο να κάνω έστω 1-2 φίλους και ακόμη και να γνωρίσω και τον άνθρωπό μου, ακριβώς γιατί οι αποστάσεις είναι μικρότερες, οι άνθρωποι γνωρίζονται πιο εύκολα. Εδώ το είδα τόσα χρόνια το χαϊρι εξάλλου…

Ξέρω πως χάνω το νόημα και κακώς στενοχωριέμαι. Γιατί, αν είναι να είσαι καλά, θα είσαι παντού. Σκέφτηκα μάλιστα το απόγευμα πως μπορεί και να περάσω τέλεια ακριβώς επειδή είμαι φοβισμένη.

Πάντως είμαι σίγουρη πως θα περάσω καλά όχι μόνο αν βρω φίλους αλλά και με πάρουν σε παραπάνω από μια βαθμίδες. Δεν είναι μόνο ότι θα εξασφαλίσω προϋπηρεσία και θα μπορέσω να διοριστώ του χρόνου’ είναι και που θα απασχολούμαι και θα νιώθω δημιουργική.

Κοιτάω και τον αδικοχαμένο τον Μάικλ (α ρε Μάικλ) και σκέφτομαι πόση ομορφιά είχε δημιουργήσει. Αυτή την ομορφιά πρέπει να έχω κι εγώ και να μην επηρεαστώ, όπως εκείνος, από τρίτους και άσχετους κακόβουλους παράγοντες, μεταξύ των οποίων και οι φόβοι μου. Θα το ήθελε και ο Μάικλ.

Ναι, πρέπει να είμαι θετική.

Η μέρα ήταν εξίσου ήσυχη. No news good news. Καθάρισα το σπίτ, έπλυνα ρούχα, πήγα γυμναστήριο, έκανα μπάνιο, ετοιμάστηκα για αύριο. Κι έξω έχει μια ησυχία απολαυστική.

Το πρωί θέλω να σηκωθώ νωρίς. Ψωμί, πλυντήριο, λαϊκή και μετά αυτό που έλεγα, Χαλκιδική.

Πεζά πράγματα, ε;

Είθε η ηρεμία που νιώθω να είναι σημάδι ότι άδικα ανησυχώ κι ότι θα έχω μια θετική έκβαση.

Η ψυχή μου είναι, σε σχέση με τη χαρά, όπως το στόμα του καπνιστή. Ψυχή άδεια.

Κοιτάω γύρω μου το σπίτι. Κοιτάω το νεροχύτη της κουζίνας. Παρατημένα.

Σκέφτομαι πως τελικά το σπίτι παίζει σημαντικότατο ρόλο στη διάθεσή μου.

Σκέφτομαι πως, όπως τα έκανα, δε θα έχω καν σπίτι.

Προσπαθώ να το δω σαν περιπέτεια στο στυλ “ε και τι έγινε; 8-9 μήνες στο νησί. Σαν περιπέτεια! Σκέφτομαι ακόμα πως έτσι κι αλλιώς εδώ δεν έχω μέλλον. Και δεν έχω και κανέναν. Κι ούτε ήξερα ότι θα είχα καλή επίδοση στον ασεπ για να το ρισκάρω και να επιλέξω κεντρική Μακεδονία. Σίγουρα καλύτερα αυτό το ρίσκο.

Μετά σκέφτομαι πως αυτή θα είναι η 4 χρονιά μου ως ωρομίσθια και πως πρέπει να έρθει το τέλος, δηλαδή ο διορισμός.

Σκέφτομαι πως δεν μπορώ να ηρεμήσω, να χαλαρώσω. Μου πήραν το μυαλό.

Είναι καλοκαίρι, κάθομαι. Έχω ένα στόχο, το αδυνάτισμα. Οκ προχωράω αλλά δεν είμαι 100% εκεί. Έχω ελεύθερο χρόνο και δε χαίρομαι, δε νιώθω. Ούτε τη μουσικούλα. Έχω κάποιες υποχρεώσεις, όπως το σκανάρισμα φωτογραφιών, αλλά δε το κάνω. Ζαβλακωμένη όλη μέρα χασομερώ στο διαδίκτυο και βγαίνω κυρίως για να πάω στο γυμναστήριο ή να κάνω ψώνια. 1 μπάνιο πήγα κι 1 θέατρο. Τίποτε άλλο. Και στο σπίτι, ξαναλέω, κωλοβαράω. Γιατί; Γιατί δεν έχω διάθεση.

Και τα νέα όλο ασχημαίνουν. Θα μπουν κι άλλοι στον πίνακα διορισμών, σου λέει… Κι εγώ 4 χρόνια τι κάνω; Τόσες ώρες πάνω στο τιμόνι πού πάνε; Και τώρα θα ξενιτευτώ για ποιο λόγο; Περίμενα να διοριστώ του χρόνου το καλοκαίρι. Τώρα θα μου πούνε τι; Να περιμένω κι άλλο; Και στο μεταξύ πώς θα ζω; Μόνιμη δουλειά και κατοικία πότε θα βρω; Πότε θ’αρχίσω να ζω;

Το μυαλό μου βασανίζεται από αυτές τις σκέψεις και γι’αυτό η ψυχή μου είναι άγευστη. Πρέπει να φαίνεται και στο πρόσωπό μου ότι σκέφτομαι τόσο, ότι τέλος πάντων δεν είμαι ήρεμη. Η μητέρα μου λέει πως, όταν τακτοποιηθώ, θα φανεί η ομορφιά μου’ γιατί έχω φυσική ομορφιά…

Κι αυτά που γράφω τόση ώρα με δυσκολία τα βάζω σε τάξη. Τις αναλαμπές της μέρας προσπαθώ να βάλω σε τάξη μήπως και μπει μια σειρά.

Ναι, αυτά σκέφτομαι όσο είμαι και στο διαδίκτυο.

Αυτά σκέφτομαι όλη τη μέρα. Εκτός τις στιγμές που είμαι στο γυμναστήριο.

Πριν ξάπλωσα στον καναπέ να δω τηλεόραση. Δε μου αρέσει το πρόγραμμα. Έβαλα το μουσικό κανάλι. Ούτε τότε μπόρεσα να χαρώ τη μουσική.

Σκέφτηκα τότε: δε μπορεί το σύμπαν να δέχεται όλο αυτό. Κάτι θα γίνει και θα διοριστώ άμεσα.

Μετά μπήκα πάλι στο διαδίκτυο και έψαξα τους κινηματογράφους. Βρήκα μια γαλλική, νέα κυκλοφορία. Ελπίζω να τη βάλει σε θερινό. Ένιωσα κάτι ευχάριστο στη σκέψη αυτή. Πρέπει μεν να κάνω οικονομία αλλά πρέπει να με ανακουφίζω κιόλας. Τώρα “ζω” για την Παρασκευή. Θα πάω στη θάλασσα.

Ναι, μου χρειάζεται η θάλασσα. Να είμαι μακριά από τις σκέψεις, να χαρώ και με το νερό. Η αλήθεια είναι πως με αυτή τη σκέψη χαίρομαι. Δεν έχω λεφτά να πάω διακοπές κι έτσι το καθιέρωσα μια φορά την εβδομάδα. Και την άλλη μέρα να πάω σινεμά. Θα είναι ωραία. Βέβαια και τώρα που το λέω πάλι μου ήρθε δυσάρεστη σκέψη: θα είμαι μόνη.

Τέλος πάντων, έστω και μόνη είναι κάτι όμορφο. Θα ήθελα πολύ να γυρίσω βράδυ. 9 η ώρα μόνη μες στη νύχτα, στάση σε βενζινάδικο ή ψιλικατζίδικο, τα άστρα, το φεγγάρι για παρέα, οι θόρυβοι που είναι πιο έντονοι. Αλλά και τι να κάνω ως τις 9; Και θα αντέξω την πείνα; Δε θέλω να φάω μόνη σε εστιατόριο. Ούτε μου αρέσει να φτάσω εδώ αργά. Σε αυτό το τελευταίο μπαίνει η έλλειψη της ελευθερίας μου, η έλλειψη ξεγνοιασιάς. Αφού δεν έχω δουλειά το πρωί…τι σημασία έχει αν φτάσω βράδυ; Όχι, όχι, το θέμα είναι τι θα κάνω ως τις 9.

Με κοίταξα νωρίτερα στο τζάμι της τζαμόπορτας και η κοιλιά μου ήταν μεγάλη. Η κοιλιά είναι το μεγάλο στοίχημα.

Πιο νωρίς ακόμη συνειδητοποίησα πως μου λείπει η φύση. Κι όχι μόνο οι εκδρομές. Φύση είναι κι η βροχή και το κρύο. Που εγώ δε τα γεύομαι τα τελευταία χρόνια. Έχω γίνει υπερευαίσθητη στο κρύο και τα αποφεύγω πια. Νομίζω όμως ότι είναι κυρίως ψυχολογικό. Τα τελευταία χρόνια με έχω φυλακίσει μέσα. Απλά δε μου κάνει κέφι να βγω. Κι ενώ το νιώθω πως αυτή η κλεισούρα δεν είναι καλή. Καλά που είναι και το γυμναστήριο το οποίο συνειδητά έχω ως αφορμή και για να βγω έξω. Αλλιώς…

Αλλά μου λείπει και ένα ταξίδι στην εξοχή. Όπως τότε με τον Κακαέ που όλο ταξιδεύαμε. Μου λείπει αυτό. Τότε το θεωρούσα αυτονόητο. Τώρα δε θεωρώ αυτονόητο το να έχω σχέση κι αυτό γιατί δε βρίσκεται ένας άνθρωπος να κάνει σχέση μαζί μου. Οκ η αλήθεια είναι πως επειδή δεν έχω φίλους δε γνωρίζω νέο κόσμο κλπ κλπ. Αλλά, ναι, τον περιμένω απ’τον ουρανό. Περιμένω να με πειράξει ένας στο δρόμο, ένας αξιόλογος!, και τότε να κάνω σχέση, με την ελπίδα βέβαια αυτός να είναι ο άνθρωπός μου.

Πιο αργά το βράδυ είδα για πολλοστή φορά την αγαπημένη μου σειρά Sex and the city και ο αγαπημένος της Carrie που προτιμώ είναι ο Aidan. Μου αρέσει σε εμφάνιση, δυναμικός, πετυχημένος, γεμάτος κατανόηση, τρυφερός, έξυπνος, ρομαντικός, πιστός, με χιούμορ, απλός και αγαπάει τη φύση!

Μακάρι να τον γνώριζα εγώ!

Λυπημένη, δεν ήξερα πού να κοιτάξω μέσα στο σπίτι. Δεν έχει θέα έτσι κι αλλιώς αλλά και να είχε… καμία θέα δεν αξίζει όταν τη βλέπεις μόνος. Είναι κι αυτό ένας λόγος της κλεισούρας μου. Η παρέα μου λείπει, το να ανήκω κάπου.

Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο μου λείπει να ζω στην εξοχή, σε ένα χωριό ή έστω να έχω να πάω σε ένα χωριό, όπως παλιά με τους γονείς μου. Η απλότητα, η φιλικότητα, η ζεστασιά, το “ανήκειν κάπου”. Αλλά να έχω κι εγώ τον άνθρωπό μου και μαζί να ανήκουμε εκεί.

 Λες να πάω στο νησί και να συμβεί; Να βρω εκεί τον άνθρωπό μου; Τι να πω; Δεν ξέρω πάντως έτσι βολεύει. Στο μεταξύ τα αποτελέσματα δεν έχουν βγει κι είμαι εντελώς μετέωρη (πλεονασμός το εντελώς). Δεν ξέρω αν θα είμαι διοριστέα, αν θα είμαι αποτυχούσα, τι σειρά θα έχω στον πίνακα ωρομισθίων, δεν ξέρω τίποτα. Κι άντε να οραματιστώ τη ζωή μου. Το πιο βολικό είναι να είμαι διοριστέα για να τελειώνω με την περιπλάνηση.

Ξέρω, είναι χαζό αλλά πραγματικά θεωρώ πως θα αρχίσω να “ζω” όταν θα διοριστώ. Κι αυτό γιατί “ζωή” δεν είναι περιπλάνηση. Πρέπει να έχω κάτι σταθερό επαγγελματικά για να επενδύσω και στα άλλα.

Το μεσημέρι εν τω μεταξύ ταχυδρόμησα την αίτησή μου για τις σχολές μαθητείας του ΟΑΕΔ. Η περίοδος υποβολής (ταχυδρόμησης) των αιτήσεων λήγει την Παρασκευή κι αυτό ενώ οι αιτήσεις γίνονται στο διάστημα 18/6-2/7. Περίμενα 11 ολόκληρες μέρες για να την καταθέσω και το έκανα μόλις 4 μέρες πριν την καταληκτική ημερομηνία. Περίμενα τα αποτελέσματα του ΑΣΕΠ μπας και δε χρειαζόταν να κάνω καν την αίτηση σε πείπτωση που είμαι διοριστέα.

 Το πρωί ξύπνησα αργά, έκανα καφέ, πήρα ψωμί και γάλα και μπήκα στο διαδίκτυο. Ως τις 14:00 δεν είχε βγει τίποτα, ενώ όλα τελικά δείχνουν πως δε θα έχουμε αποτελέσματα πριν την Πέμπτη. Κι έτσι, ενώ το προγραμμάτιζα για αύριο, πήγα και έστειλα την αίτηση. Τι περίεργο, δεν περίμενα καθόλου στα ΕΛΤΑ! Το πήρα σα μήνυμα ότι δεν υπήρχε λόγος να ταλαιπωρηθώ άδικα.

Δεν ξέρω αν θα με πάρουν στον ΟΑΕΔ αλλά μου αρέσει σαν ιδέα το ότι έκανα αίτηση για ένα νησί. Δύσκολα το καταλαβαίνει κάποιος, αν δε το ζήσει, αλλά είναι τολμηρό. Δεν ξέρω σε ποιο νησί θα πάω (με βάση υπολογισμούς λογικά θα πάω στο Χ νησί, το ξέρω, αλλά δε μου το υπέγραψε κανείς) και θέλω σε εκείνο το νησί να με πάρουν και στον ΟΑΕΔ. Όλα μπορούν να γίνουν, αρκεί να τηρηθούν δυο προϋποθέσεις: α) να με καλέσουν σε σχολείο ως τις 15 Σεπτεμβρίου, β) να είμαι πρώτη σε μόρια στον πίνακα ωρομισθίων του ΟΑΕΔ. Θα μου κάνει καλό το να με πάρουν και εκεί γιατί και προϋπηρεσία θα μαζέψω, και δραστήρια θα είμαι και το βιογραφικό μου θα γεμίσω κι άλλο κι όλο αυτό θα μου ανεβάσει την ψυχολογία. Αυτά πρέπει να γίνουν σε περίπτωση που δεν είμαι διοριστέα. Ξαναλέω, το ιδανικό είναι να είμαι διοριστέα. Τα αποτελέσματα του ΑΣΕΠ θα καθορίσουν τη σειρά μου και στους πίνακες. Μετά θα έχω άλλη αναμονή για τους πίνακες, αν και πάνω κάτω θα ξέρω τουλάχιστον για τους ωρομίσθιους, καθώς θα ξέρω να ψάξω.

 Κι έτσι, αναμονή με την αναμονή, το παρόν διάστημα περνάει ανεκμετάλλευτο και κρίνεται μη βιώσιμο. Αύριο θα πάω στο γιατρό κι ελπίζω πως θα είναι η τελευταία μου υποχρέωση. Μακάρι δηλαδή να μη μου βγει κανένα φασούλι και τρέχω όλο το καλοκαίρι. Βέβαια, αν βγει, θα το κάνω χωρίς δεύτερη σκέψη γιατί με την υγεία δεν πρέπει να παίζουμε. Αλλά απλά κουράστηκα με τις υποχρεώσεις. Διεύθυνση, ΟΑΕΔ, ξανά Διεύθυνση, ΙΚΑ, ξανά ΟΑΕΔ, αίτηση, ξανά Διεύθυνση, λογαριασμοί, γιατρός, κάποια στιγμή ενδέχεται να πάω και στις Σέρρες… Και πρέπει να πάω να κάνω και αλλαγή εταιρείας στο τηλέφωνο!

Ξέρω, δεν είναι τίποτα όλα αυτά αλλά νιώθω κουρασμένη. Ψυχικά. Ευτυχώς ο καιρός είναι δροσερός και δε θα μπορούσα να πάω στη θάλασσα. Α η θάλασσα… Αλήθεια πιάσαμε 30 Ιουνίου και δεν έχω κάνει ούτε ένα μπάνιο!

Δεν ξέρω, δεν ξέρω. Με τίποτα δεν είμαι ικανοποιημένη. Είναι ευκαιρία αυτό το διάστημα του μη βιώσιμου χρόνου να κάνω έστω κάτι παραγωγικό, όπως η απώλεια κιλών. Οκ κανονικά κάνω τη δίαιτα, χάνω αργά αλλά χάνω ΑΛΛΑ θα μπορούσα να χάνω πιο πολύ κι είμαι σίγουρη πως η ψυχολογία μου μπλοκάρει το μεταβολισμό. Θα με ήθελα ψυχή τε και σώματι αφοσιωμένη στην απώλεια κιλών αλλά…νιώθω πως δεν μπορώ να αφοσιωθώ σε τίποτα. Δε θυμώνω, ρε παιδί μου και να πεισμώσω ώστε πχ να κάνω διάλειμα από τη δίαιτα πιο αραιά (πχ 2 φορές το μήνα μόνο). Ναι, ναι, αυτό μου χρειάζεται. Να κάνω μόνο 2 φορές το μήνα διάλειμα από τη δίαιτα και να πάω τουλάχιστον 4 φορές την εβδομάδα γυμναστήριο. Αλλά το ζώον επηρεάζομαι από τις αναμονές ή άλλα εξωτερικά γεγονότα και σπάω πιο συχνά και χαλάω το πρόγραμμα.

Είναι απλά τα πράγματα. Έχω 2 βασικές προτεραιότητες/εκκρεμότητες στη ζωή μου ΤΩΡΑ, τα επαγγελματικά και την απώλεια κιλών. Για τα επαγγελματικά κάνω το καλύτερο δυνατό. Για τα κιλά μου χρειάζεται πείσμα και μάλλον κάτι σαν απάθεια. Πχ να μη με πιάνει ανυπομονησία για τα αποτελέσματα, τους πίνακες κλπ και να συνεχίζω σα να μην τρέχει τίποτα. Οκ το σωματάκι μου άρχισε να δείχνει ωραίο και το βλέπω και στις αντιδράσεις των άλλων, αλλά δεν πρέπει να επαναπαυτώ. Μπήκα στην τελική πορεία της “τελειοποίησης”, ο στόχος είναι πιο λεπτεπίλεπτος. Κι εκεί είναι το δύσκολο. Κι εκεί πρέπει να φανώ βράχος.

Αλλά πώς ξεκίνησα; Πώς τα μπέρδεψα τόσα θέματα μαζί; Νησί, αποτελέσματα, πίνακες, υποχρεώσεις, μοναξιά, φύση, δίαιτα… Τόσα έχω στο μυαλό μου, ε; Εγώ να είμαι καλά κι όλα θα γίνουν. Προς το παρόν, το μόνο που εξαρτάται από’μένα είναι η δίαιτα. Στη δίαιτα!

Τα αποτελέσματα δε βγήκαν ακόμη.

Νωρίτερα η Αλεξάνδρα έστειλε ένα εμαιλ απογοητευτικότατο.

Αναρωτήθηκα τι πάω να κάνω στο νησί’ μήπως είναι καλύτερα να κρατήσω τα λιγοστά μου χρήματα και να ανοίξω μαγαζάκι.

Κανείς δε μου εγγυάται ότι θα τσουλήσει το μαγαζάκι.

Φοβάμαι.

Πού πάω;

Τριγύρω μου βλέπω μαλάκες να “προκόβουν”. Ένας απατεώνας μάλιστα της (κωλο)κυβέρνησης, που έφυγε στη Γερμανία για να γλιτώσει τη σύλληψη, τόλμησε να κάνει νέο εμπορικό άνοιγμα με τα κλεμμένα (από το λαό) χρήματα. Ο κόσμος τολμάει κι εγώ φοβάμαι.

Το απόγευμα ρώτησα τιμές για τη μεταφορά του “σπιτικού” μου. Ένας καναπές, ένα κουζινάκι, μια δίφυλλη ντουλάπα, ένα πλυντήριο, 20 κούτες και κάτι μικροέπιπλα. 800 ευρώ.

Τελικά έφυγα πίτσα. Πάει η δίαιτα.

Σκέφτηκα να τηλεφωνήσω στη μητέρα μου. Να της πω για τα 800 ευρώ. Δεν πήρα. Πριν λίγες μέρες μου είπε πως είμαι όλο προβλήματα.

Δε δέχομαι να μου λέει ειδικά αυτή πως έχω προβλήματα. Αυτή που με έδιωξε στα 16. Αν δε με είχε διώξει στα 16, δε θα είχα κανένα πρόβλημα και τώρα θα ήμουν τακτοποιημένη.  Κι είμαι ικανή και το έχω αποδείξει. Το ξέρει. Κι εγώ ξέρω πως την κουβέντα την εκστόμισε από την πίεση γιατί βλέπει πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση αλλά δε δέχομαι να παραποιεί την αλήθεια. Και οκ εγώ είχα δυσκολίες. Η αδελφή μου που όλα της πάνε καλά κι όμως γκρινιάζει συνέχεια; Γιατί δε της λέει την ίδια κουβέντα; Δεν έχω μάνα λοιπόν αφού δεν μπορώ να της μιλάω. Αλλά, ξαναλέω στον εαυτό μου για πολλοστή φορά πως έπρεπε να το είχα καταλάβει αυτό όταν με έδιωξε.

Το απόγευμα πέταξα τα γράμματα του Κακαέ. Καιρός ήταν κι ευτυχώς δεν ένιωσα τίποτα. Άχρηστη ύλη ήταν. Καθότι άνδρας που δεν είναι δεν ήταν.

Είμαι μόνη. Αυτή είναι η αλήθεια. Μόνη.

Αν είχα χρήματα, θα αντιμετώπιζα καλύτερα την παρούσα κατάσταση. Ρισκάρω τώρα. Δεν το κατάλαβα πως επρόκειτο για ρίσκο, όταν σκεφτόμουν να φύγω από τη Θεσσαλονίκη. Τώρα το νιώθω.

Φοβάμαι.

Ξαναέρχεται η σκέψη ότι όλα θα πάνε καλά και θα είμαι μεταξύ των διοριστέων του διαγωνισμού. Γιατί το αξίζω και γιατί δε γίνεται αλλιώς. Και για πρώτη φορά λαβαίνω θετικά μηνύματα.

Αλήθεια… η Εντζι πόσο ήρεμα μου μιλάει, πόσο καθησυχαστικά. Είναι η μόνη αισιόδοξη. Η Εντζι μου έδωσε ώθηση στην απόφασή μου και δεν το ξέρει.

Πρέπει να είμαι διοριστέα.

Πρέπει να είμαι διοριστέα.

Ίσα ίσα οφείλω να τους αποφύγω από σεβασμό στον εαυτό μου.

Με αφορμή την αδελφή μου.

Το μόνο σίγουρο είναι το πάνω. Πριν από λίγο το συνειδητοποίησα. Όπως δεν ξέρω ποιο μέρος απεικονίζει η φωτογραφία που σκάναρα από ένα περιοδικό το οποίο δε διευκρίνιζε τίποτα, έτσι δεν ξέρω και πού θα βρίσκομαι το χειμώνα. Σίγουρα πάντως θα αντικρύζω θάλασσα.

Το συνειδητοποίησα τη μέρα που μας πέρασε, καθώς περίμενα μήπως βγουν τα αποτελέσματα. Ομολογώ πως ένιωθα γελοία και κακώς σφίχτηκε το στομάχι μου αλλά πραγματικά τότε συνειδητοποίησα ότι δεν ξέρω πού πάω. Κι αφού δεν ξέρω το μέλλον είναι μετέωρο και το παρόν. Για την ακρίβεια, το παρόν είναι ανύπαρκτο καθότι μη βιώσιμο.

Και το βράδυ, καθώς ξάπλωνα, κοίταξα για λίγο το δωμάτιο. Το φαντάστηκα όπως  το είχα παλιά περιποιημένο. Σκέφτηκα πως, πάει, θα το αφήσω. Και πού θα πάω;, ήταν η επόμενη σκέψη.

Κάνω μια παράκληση. Αν δεν είμαι διοριστέα, τότε να με πάρουν ωρομίσθια και σε δημοτικό και σε γυμνάσιο και φυσικά να με καλέσουν νωρίς το αργότερο 15 Σεπτεμβρίου. Σε περίπτωση που δεν είμαι διοριστέα, τότε να συγκεντρώσω πολλά μόρια και να διοριστώ με το 40% του χρόνου το καλοκαίρι. Ή ΦΈΤΟΣ Η ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΜΟΝΙΜΗ’ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.

Είναι περίεργες οι μέρες λόγω της αναμονής των αποτελεσμάτων. Το μόνο στέρεο που έχω είναι το γυμναστήριο. Το μόνο πράγμα που με κρατάει σ’επαφή με τον εαυτό μου και τη ζωή. Πήγα λοιπόν και σήμερα στο γυμναστήριο και έκανα και την κλασική μου βόλτα στην παραλία κατά την επιστροφή. Μέσα μου κυριαρχούσε το ότι θα φύγω κι ήταν ένα “θα φύγω” πιο αόριστο και σχεδόν αβέβαιο από οτιδήποτε άλλο. Είναι όμως βέβαιο ότι θα φύγω και θα αποχωριστώ τον τόπο μου. Σκέφτηκα να τον κοιτάξω για να τον χορτάσω. Συνειδητοποίησα δε ότι, αν υπάρχει κάτι που να με δένει με τη Θεσσαλονίκη, αυτό είναι οι αναμνήσεις κι όχι ο παρόν χρόνος. Δεν υπάρχει τίποτα και κανείς που να με δένει με την πόλη μου, που να με κρατάει εδώ. Ούτε καν οι γονείς μου. Ίσα ίσα μάλιστα η απόσταση μπορεί και πρέπει να με συνηθίσει στην απουσία τους, προετοιμάζοντάς με για το θάνατό τους.

Και τώρα που γράφω αυτά συνειδητοποιώ και κάτι άλλο. Πως δεν πρέπει να με πιάσει νοσταλγία στο μέρος που θα πάω. Εκεί που θα πάω πρέπει να μου πάνε όλα καλά, να αγαπηθώ, να στεριώσω και να γίνει εκείνο το μέρος πατρίδα μου. Θα βοηθήσει πολύ το να αγαπηθώ με έναν ντόπιο και να είναι αυτός ο άνθρωπός μου. Από το πρώτο εξάμηνο, αν γίνεται.

Κι ενώ ο χρόνος αργεί, ταυτόχρονα πλησιάζει κι αυτό γιατί ωριμάζει η όλη νέα κατάσταση στο μυαλό μου. Τώρα συνειδητοποιώ ή νομίζω πως έτσι κάνω τι εννοούσε η Νατάσα, όταν μου είπε να φύγω και να κάνω ένα νέο ξεκίνημα στο νησί. Της φαινόταν πολύ εύκολο. Το ίδιο εύκολο και μάλιστα όμορφο φάνηκε στον Μηνά. Άραγε τους μετέδιδα το μετέωρο της ζωής μου, το βάλτωμα της ζωής μου; Να, αυτό συνειδητοποίησα πάλι απόψε.

Κι άραγε…εγώ γιατί φεύγω τόσο εύκολα; Είναι όντως γιατί φοβάμαι μήπως χάσω τη σειρά μου στον πίνακα ωρομισθίων της κεντρικής Μακεδονίας; Ναι, σίγουρα είναι αυτό αλλά τελικά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι κι ότι, αν δε με πάρουν ωρομίσθια, θα βαλτώσω, δεν έχω τίποτε άλλο. Δεν έχω μέλλον εδώ. Κι έχω στο νησί; Ναι, μάλλον έτσι ελπίζω. Και θα είναι πολύ ωραίο αν από την Άνοιξη βρω δουλειά είτε σε ξενοδοχείο είτε σε τουριστικό γραφείο. Και, ξαναλέω, να βρω και τον άνθρωπό μου. Είμαι μόνη και θέλω τρυφερότητα, θέλω το σύντροφό μου, τον άνθρωπό μου. Για πάντα, για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Έχουμε 21 Ιουνίου, νομίζω η μεγαλύτερη ημέρα του καλοκαιριού και μετά η νίκη της νύχτας.

Βαριέμαι. Βαριέμαι να περιμένω. Περιμένω. Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού.

Άλλη μια φορά η ζωή είχε τον πρώτο λόγο κι έτσι άλλαξαν πάλι τα σχέδιά μου. Ήξερα πέρυσι τέτοιο καιρό πως το Σεπτέμβριο θα πήγαινα σε νησί; Δεν το ήξερα. Ήξερα το χειμώνα ότι θα έπρεπε να περιμένω το Σεπτέμβριο για να φύγω από αυτό το σπίτι; Νόμιζα, για την ακρίβεια ήμουν αισιόδοξη, ότι αρχές Ιουλίου το αργότερο θα μετακόμιζα.

Ο διαγωνισμός, αργότερα η αβεβαιότητα των αποτελεσμάτων κι ο ενδόμυχος φόβος της αποτυχίας, φόβος που όμως πρέπει να πάρω σοβαρά ως ενδεχόμενο, με κρατούν εδώ και θέτουν ως προαπαιτούμενο, σε περίπτωση αποτυχίας, τη μετάβασή μου στο νησί.

Μέσα μου πιστεύω ότι θα είμαι διοριστέα αλλά με αυτό το διαγωνισμό ποτέ δεν ξέρεις. Κι έτσι παίρνω τα μέτρα μου.

Ο διορισμός με απασχολεί εξίσου με το σπίτι ή το να αλλάξω σπίτι με απασχολεί εξίσου με το διορισμό. Το σπίτι γενικά για’μένα σημαίνει πολλά κι ίσως γι’αυτό να έχω δώσει την ίδια αξία σε αυτά τα δύο.

20 χρόνια περιπλάνησης και τα τελευταία 9 σε αυτό το σπίτι. Είναι άθλιο αυτό το σπίτι και καμιά φορά το βλέπω ως αποτυχία. 20 χρόνια και δεν μπόρεσα να μου εξασφαλίσω κάτι καλύτερο; Δε θέλω να το αναλύσω παραπάνω αυτό. Κρατώ το ότι φέτος θα φύγω από αυτό το σπίτι. Ζωντανή ή νεκρή θα φύγω.

Θα περίμενα να νιώθω ένα συναισθηματικό δέσιμο. Προς το παρόν δε νιώθω. Ένα περίεργο πράγμα αλλά δε νιώθω γενικά τίποτα’ ούτε καν φόβο για το άγνωστο μέρος όπου θα πάω. Ίσως να υπάρχει μια ανακούφιση που δε θα ζω πλέον σε τέτοιες συνθήκες. Η αλήθεια πως το χειμώνα αυτές τις συνθήκες προσπάθησα να τις δω κάπως ρομαντικά με το σκεπτικό ότι “κάποιοι άνθρωποι βολεύονται έτσι. Αυτοί είναι οι φτωχοί”. Το σκέφτηκα αυτό καθώς κοιτούσα μια πολυκατοικία στη συμβολή Τσιμισκή – Φιλικής Εταιρείας. Η πολυκατοικία αυτή μου φάνηκε χειρότερη από τη δική μου.

Το πόσο σε άθλια κατάσταση είναι το σπίτι μου το διαπιστώνω με το πέρασμα του καιρού. Τις προάλλες, για παράδειγμα, που έβρεξε… Το ταβάνι στο χολ ήταν σαν να είχε μια βρύση. Από την αρχή αυτό το ταβάνι έσταζε κι ο νοικοκύρης είχε κάνει κάτι για να το επισκευάσει ή τέλος πάντων για να εμποδίσει το νερό της βροχής να μπαίνει μέσα (“το πλαστικό που έβαλα το έχουν για να σκεπάζουν τις βάρκες”). Σιγά σιγά άρχισε να στάζει. Από ένα σημείο και μετά άρχισα να βλέπω λιμνούλα στο χολ και σ’αυτό βοηθάει το πάτωμα δεν είναι επίπεδο αλλά έχει μια κλίση (πάλι καλά αλλιώς θα είχε νερά παντού). Νόμιζα λοιπόν πως έφταιγε ο πρόχειρος τοίχος που είχε φτιάξει ο νοικοκύρης στην προσπάθειά του να μετατρέψει μέρος του μπαλκονιού σε χολ. Νόμιζα δηλαδή πως το νερό έμπαινε από κάτω. Αλλά τις προάλλες διαπίστωσα πως, όταν βρέχει έξω, βρέχει και μέσα.

Στη φωτογραφία δε φαίνεται πόσο σοβαρή είναι η “βλάβη” αλλά το καταλαβαίνω εγώ από τα νερά που μαζεύονται.

Πρέπει να φύγω απ’αυτό το σπίτι για να γλιτώσω από την αρρώστια των ανθρώπων του κέντρου της πόλης, τα σάπια υδραυλικά που ανά πάσα στιγμή θα πλημμυρίσουν τους τοίχους και μέχρι στιγμής κατάφεραν να κάνουν τα ντουλάπια της κουζίνας να γέρνουν, για να γλιτώσω από τα νερά της βροχής που μπαίνουν μέσα, γιατί η πολυκατοικία είναι ετοιμόρροπη, γιατί ξοδεύω έτσι κι αλλιώς πολλά για να το θερμάνω, γιατί η τουαλέτα είναι φρικτή στην όψη και ντρέπεσαι να βάλεις μέσα άνθρωπο, γιατί, γιατί, γιατί.