Πού πάω;

Το μόνο σίγουρο είναι το πάνω. Πριν από λίγο το συνειδητοποίησα. Όπως δεν ξέρω ποιο μέρος απεικονίζει η φωτογραφία που σκάναρα από ένα περιοδικό το οποίο δε διευκρίνιζε τίποτα, έτσι δεν ξέρω και πού θα βρίσκομαι το χειμώνα. Σίγουρα πάντως θα αντικρύζω θάλασσα.

Το συνειδητοποίησα τη μέρα που μας πέρασε, καθώς περίμενα μήπως βγουν τα αποτελέσματα. Ομολογώ πως ένιωθα γελοία και κακώς σφίχτηκε το στομάχι μου αλλά πραγματικά τότε συνειδητοποίησα ότι δεν ξέρω πού πάω. Κι αφού δεν ξέρω το μέλλον είναι μετέωρο και το παρόν. Για την ακρίβεια, το παρόν είναι ανύπαρκτο καθότι μη βιώσιμο.

Και το βράδυ, καθώς ξάπλωνα, κοίταξα για λίγο το δωμάτιο. Το φαντάστηκα όπως  το είχα παλιά περιποιημένο. Σκέφτηκα πως, πάει, θα το αφήσω. Και πού θα πάω;, ήταν η επόμενη σκέψη.

Κάνω μια παράκληση. Αν δεν είμαι διοριστέα, τότε να με πάρουν ωρομίσθια και σε δημοτικό και σε γυμνάσιο και φυσικά να με καλέσουν νωρίς το αργότερο 15 Σεπτεμβρίου. Σε περίπτωση που δεν είμαι διοριστέα, τότε να συγκεντρώσω πολλά μόρια και να διοριστώ με το 40% του χρόνου το καλοκαίρι. Ή ΦΈΤΟΣ Η ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΜΟΝΙΜΗ’ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.

Είναι περίεργες οι μέρες λόγω της αναμονής των αποτελεσμάτων. Το μόνο στέρεο που έχω είναι το γυμναστήριο. Το μόνο πράγμα που με κρατάει σ’επαφή με τον εαυτό μου και τη ζωή. Πήγα λοιπόν και σήμερα στο γυμναστήριο και έκανα και την κλασική μου βόλτα στην παραλία κατά την επιστροφή. Μέσα μου κυριαρχούσε το ότι θα φύγω κι ήταν ένα “θα φύγω” πιο αόριστο και σχεδόν αβέβαιο από οτιδήποτε άλλο. Είναι όμως βέβαιο ότι θα φύγω και θα αποχωριστώ τον τόπο μου. Σκέφτηκα να τον κοιτάξω για να τον χορτάσω. Συνειδητοποίησα δε ότι, αν υπάρχει κάτι που να με δένει με τη Θεσσαλονίκη, αυτό είναι οι αναμνήσεις κι όχι ο παρόν χρόνος. Δεν υπάρχει τίποτα και κανείς που να με δένει με την πόλη μου, που να με κρατάει εδώ. Ούτε καν οι γονείς μου. Ίσα ίσα μάλιστα η απόσταση μπορεί και πρέπει να με συνηθίσει στην απουσία τους, προετοιμάζοντάς με για το θάνατό τους.

Και τώρα που γράφω αυτά συνειδητοποιώ και κάτι άλλο. Πως δεν πρέπει να με πιάσει νοσταλγία στο μέρος που θα πάω. Εκεί που θα πάω πρέπει να μου πάνε όλα καλά, να αγαπηθώ, να στεριώσω και να γίνει εκείνο το μέρος πατρίδα μου. Θα βοηθήσει πολύ το να αγαπηθώ με έναν ντόπιο και να είναι αυτός ο άνθρωπός μου. Από το πρώτο εξάμηνο, αν γίνεται.

Κι ενώ ο χρόνος αργεί, ταυτόχρονα πλησιάζει κι αυτό γιατί ωριμάζει η όλη νέα κατάσταση στο μυαλό μου. Τώρα συνειδητοποιώ ή νομίζω πως έτσι κάνω τι εννοούσε η Νατάσα, όταν μου είπε να φύγω και να κάνω ένα νέο ξεκίνημα στο νησί. Της φαινόταν πολύ εύκολο. Το ίδιο εύκολο και μάλιστα όμορφο φάνηκε στον Μηνά. Άραγε τους μετέδιδα το μετέωρο της ζωής μου, το βάλτωμα της ζωής μου; Να, αυτό συνειδητοποίησα πάλι απόψε.

Κι άραγε…εγώ γιατί φεύγω τόσο εύκολα; Είναι όντως γιατί φοβάμαι μήπως χάσω τη σειρά μου στον πίνακα ωρομισθίων της κεντρικής Μακεδονίας; Ναι, σίγουρα είναι αυτό αλλά τελικά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι κι ότι, αν δε με πάρουν ωρομίσθια, θα βαλτώσω, δεν έχω τίποτε άλλο. Δεν έχω μέλλον εδώ. Κι έχω στο νησί; Ναι, μάλλον έτσι ελπίζω. Και θα είναι πολύ ωραίο αν από την Άνοιξη βρω δουλειά είτε σε ξενοδοχείο είτε σε τουριστικό γραφείο. Και, ξαναλέω, να βρω και τον άνθρωπό μου. Είμαι μόνη και θέλω τρυφερότητα, θέλω το σύντροφό μου, τον άνθρωπό μου. Για πάντα, για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Να φύγω!

Φοβάμαι είναι η αλήθεια να γράψω δημόσια. Θα γράψω.

Έχουμε 21 Ιουνίου, νομίζω η μεγαλύτερη ημέρα του καλοκαιριού και μετά η νίκη της νύχτας.

Βαριέμαι. Βαριέμαι να περιμένω. Περιμένω. Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού.

Άλλη μια φορά η ζωή είχε τον πρώτο λόγο κι έτσι άλλαξαν πάλι τα σχέδιά μου. Ήξερα πέρυσι τέτοιο καιρό πως το Σεπτέμβριο θα πήγαινα σε νησί; Δεν το ήξερα. Ήξερα το χειμώνα ότι θα έπρεπε να περιμένω το Σεπτέμβριο για να φύγω από αυτό το σπίτι; Νόμιζα, για την ακρίβεια ήμουν αισιόδοξη, ότι αρχές Ιουλίου το αργότερο θα μετακόμιζα.

Ο διαγωνισμός, αργότερα η αβεβαιότητα των αποτελεσμάτων κι ο ενδόμυχος φόβος της αποτυχίας, φόβος που όμως πρέπει να πάρω σοβαρά ως ενδεχόμενο, με κρατούν εδώ και θέτουν ως προαπαιτούμενο, σε περίπτωση αποτυχίας, τη μετάβασή μου στο νησί.

Μέσα μου πιστεύω ότι θα είμαι διοριστέα αλλά με αυτό το διαγωνισμό ποτέ δεν ξέρεις. Κι έτσι παίρνω τα μέτρα μου.

Ο διορισμός με απασχολεί εξίσου με το σπίτι ή το να αλλάξω σπίτι με απασχολεί εξίσου με το διορισμό. Το σπίτι γενικά για’μένα σημαίνει πολλά κι ίσως γι’αυτό να έχω δώσει την ίδια αξία σε αυτά τα δύο.

20 χρόνια περιπλάνησης και τα τελευταία 9 σε αυτό το σπίτι. Είναι άθλιο αυτό το σπίτι και καμιά φορά το βλέπω ως αποτυχία. 20 χρόνια και δεν μπόρεσα να μου εξασφαλίσω κάτι καλύτερο; Δε θέλω να το αναλύσω παραπάνω αυτό. Κρατώ το ότι φέτος θα φύγω από αυτό το σπίτι. Ζωντανή ή νεκρή θα φύγω.

Θα περίμενα να νιώθω ένα συναισθηματικό δέσιμο. Προς το παρόν δε νιώθω. Ένα περίεργο πράγμα αλλά δε νιώθω γενικά τίποτα’ ούτε καν φόβο για το άγνωστο μέρος όπου θα πάω. Ίσως να υπάρχει μια ανακούφιση που δε θα ζω πλέον σε τέτοιες συνθήκες. Η αλήθεια πως το χειμώνα αυτές τις συνθήκες προσπάθησα να τις δω κάπως ρομαντικά με το σκεπτικό ότι “κάποιοι άνθρωποι βολεύονται έτσι. Αυτοί είναι οι φτωχοί”. Το σκέφτηκα αυτό καθώς κοιτούσα μια πολυκατοικία στη συμβολή Τσιμισκή – Φιλικής Εταιρείας. Η πολυκατοικία αυτή μου φάνηκε χειρότερη από τη δική μου.

Το πόσο σε άθλια κατάσταση είναι το σπίτι μου το διαπιστώνω με το πέρασμα του καιρού. Τις προάλλες, για παράδειγμα, που έβρεξε… Το ταβάνι στο χολ ήταν σαν να είχε μια βρύση. Από την αρχή αυτό το ταβάνι έσταζε κι ο νοικοκύρης είχε κάνει κάτι για να το επισκευάσει ή τέλος πάντων για να εμποδίσει το νερό της βροχής να μπαίνει μέσα (“το πλαστικό που έβαλα το έχουν για να σκεπάζουν τις βάρκες”). Σιγά σιγά άρχισε να στάζει. Από ένα σημείο και μετά άρχισα να βλέπω λιμνούλα στο χολ και σ’αυτό βοηθάει το πάτωμα δεν είναι επίπεδο αλλά έχει μια κλίση (πάλι καλά αλλιώς θα είχε νερά παντού). Νόμιζα λοιπόν πως έφταιγε ο πρόχειρος τοίχος που είχε φτιάξει ο νοικοκύρης στην προσπάθειά του να μετατρέψει μέρος του μπαλκονιού σε χολ. Νόμιζα δηλαδή πως το νερό έμπαινε από κάτω. Αλλά τις προάλλες διαπίστωσα πως, όταν βρέχει έξω, βρέχει και μέσα.

Στη φωτογραφία δε φαίνεται πόσο σοβαρή είναι η “βλάβη” αλλά το καταλαβαίνω εγώ από τα νερά που μαζεύονται.

Πρέπει να φύγω απ’αυτό το σπίτι για να γλιτώσω από την αρρώστια των ανθρώπων του κέντρου της πόλης, τα σάπια υδραυλικά που ανά πάσα στιγμή θα πλημμυρίσουν τους τοίχους και μέχρι στιγμής κατάφεραν να κάνουν τα ντουλάπια της κουζίνας να γέρνουν, για να γλιτώσω από τα νερά της βροχής που μπαίνουν μέσα, γιατί η πολυκατοικία είναι ετοιμόρροπη, γιατί ξοδεύω έτσι κι αλλιώς πολλά για να το θερμάνω, γιατί η τουαλέτα είναι φρικτή στην όψη και ντρέπεσαι να βάλεις μέσα άνθρωπο, γιατί, γιατί, γιατί.

Διαδικτυακή αρχή

Μάλλον τελευταία ασχολούμαι πολύ με τον υπολογιστή μου κι έτσι αποφάσισα να γράφω εδώ. Εσύ τυχαίε επισκέπτη τώρα τι κάνεις εδώ δεν ξέρω. Εγώ πάντως θέλω να ξεδίνω. Ελπίζω να βοηθηθώ, καθώς και, πού ξέρεις, να βοηθήσω κι άλλους (πραγματικά δε βρίσκω άλλο λόγο για τον τρίτο να διαβάζει όσα δημόσια θέλω να γράψω)