Πρέπει να είμαι θετική

Δεν ήξερα πως η απόφαση για το πού θα πάω φέτος θα ήταν τόσο καθοριστική για τη ζωή μου. Δεν ξέρω τι με έπιασε και φοβήθηκα τόσο ότι δε θα με έπαιρναν στην πόλη μου.

Πού να φανταστώ…

Και τώρα κάθε μέρα το σκέφτομαι να πάω στη Διεύθυνση και να αλλάξω, έστω κι αν τυπικά δε γίνεται.

Το απόγευμα σκέφτηκα πως το σπρώχνω πολύ το πράγμα, πως, αν είναι θα κάτσει μόνο του. Την είχα κάνει τη σκέψη αυτή και το χειμώνα αλλά φοβόμουν την αποτυχία και την πτώση μου στους πίνακες.

Φυσικά, αν είχα άλλη επίδοση, τώρα θα με ευγνωμονούσα που επέλεξα να πάω στο νησί.

Δεν ξέρω, ίσως είμαι απογοητευμένη και κυρίως φοβισμένη επειδή διαπιστώνω πως είναι δύσκολη η ανάβαση στον ενιαίο πίνακα και άρα μάλλον απίθανο να διοριστώ το καλοκαίρι του 2010. Εκτός κι αν γίνουν οι οργανικές στην Αβάθμια.

Το νησί φοβάμαι να το δω ως κάτι μόνιμο γιατί δεν ξέρω τι θα συναντήσω. Προσπαθώ να το δω ως κάτι παροδικό από την άλλη κι όχι ως χάσιμο χρόνου αλλά, λόγω σπιτιού, αδυνατώ.

Τόσο να ξενοικιάσω όσο και το να συνεχίσω να νοικιάζω αυτό το σπίτι, με σκοπό να επιστρέψω τον Ιούνιο, σχεδόν γέρνουν το ίδιο στη ζυγαριά. Είναι τα διαδικαστικά στη μέση (η εταιρεία τηλεφωνίας κυρίως) τα οποία θα πρέπει να τακτοποιήσω σε μόλις 3 μέρες, αφού ξανανέβω ειδικά γι’αυτό από το νησί και μετά να κυνηγάω από το νησί τον τελευταίο εκκαθαριστικό λογαριασμό, είναι που δεν ξέρω αν θα βρω εκεί σπίτι σε καλή τιμή και για το καλοκαίρι, είναι που μου κακοφαίνεται το να είμαι μόνη σε άγνωστο τόπο καλοκαιριάτικα. Με πιάνει μόνο ένα είδος αποφασιστικότητας να ξενοικιάσω απο’δω μόνο όταν βλέπω τα στραβά αυτού του σπιτιού και σκέφτομαι πως ένα σπίτι ρημάδι δεν αξίζει να το πληρώνω κενό συν ότι τα υδραυλικά ανά πάσα στιγμή κινδυνεύουν να σπάσουν. Κι είναι και που μου κακοφαίνεται να πληρώσω 700 για τη μεταφορά των πραγμάτων μου που δεν αξίζουν μία. Εκτός κι αν πχ  τα εγκαταλείψω εκεί, πράγμα πολύ πιθανό. Γενικά τα οικονομικά με επηρεάζουν πολύ τελικά.

Αλλά τελικά με πειράζει και το ότι θα πάω μόνη σε άγνωστο τόπο, έστω κι αν αυτός ο τόπος είναι ένα νησί. Περίεργο αλλά δε με τραβάει το να πάω σε ένα όμορφο μέρος που θα έχει και πολλή θάλασσα.

Με αναλύω. Με αναλύω και βρίσκω τελικά πως τα τελευταία χρόνια έγινα αναποφάσιστη, λιγότερη τολμηρή και κυρίως δε θέλω να απαρνιέμαι τις συνήθειές μου, όπως η πόλη μου.

Ξέρω πως έχω λάθος. Η πόλη μου δεν πρέπει να με δεσμεύει γιατί έχει πολλά που με ενοχλούν. Είναι μια πανέμορφη πόλη, αρκεί να μην έχεις ζόρια και να έχεις και χρήματα για να μένεις σε καλή περιοχή. Κι έπειτα δεν έχω εδώ κάποιον να με κρατάει. Ούτε καν φίλους. Κι ίσως στο νησί να είναι πιο εύκολο να κάνω έστω 1-2 φίλους και ακόμη και να γνωρίσω και τον άνθρωπό μου, ακριβώς γιατί οι αποστάσεις είναι μικρότερες, οι άνθρωποι γνωρίζονται πιο εύκολα. Εδώ το είδα τόσα χρόνια το χαϊρι εξάλλου…

Ξέρω πως χάνω το νόημα και κακώς στενοχωριέμαι. Γιατί, αν είναι να είσαι καλά, θα είσαι παντού. Σκέφτηκα μάλιστα το απόγευμα πως μπορεί και να περάσω τέλεια ακριβώς επειδή είμαι φοβισμένη.

Πάντως είμαι σίγουρη πως θα περάσω καλά όχι μόνο αν βρω φίλους αλλά και με πάρουν σε παραπάνω από μια βαθμίδες. Δεν είναι μόνο ότι θα εξασφαλίσω προϋπηρεσία και θα μπορέσω να διοριστώ του χρόνου’ είναι και που θα απασχολούμαι και θα νιώθω δημιουργική.

Κοιτάω και τον αδικοχαμένο τον Μάικλ (α ρε Μάικλ) και σκέφτομαι πόση ομορφιά είχε δημιουργήσει. Αυτή την ομορφιά πρέπει να έχω κι εγώ και να μην επηρεαστώ, όπως εκείνος, από τρίτους και άσχετους κακόβουλους παράγοντες, μεταξύ των οποίων και οι φόβοι μου. Θα το ήθελε και ο Μάικλ.

Ναι, πρέπει να είμαι θετική.

Βραδιά ηρεμίας

Βράδυ, ησυχία, ηρεμία. Ισχύουν όσα έγραψα χθες αλλά απόψε είναι διαφορετικά.

Η μέρα ήταν εξίσου ήσυχη. No news good news. Καθάρισα το σπίτ, έπλυνα ρούχα, πήγα γυμναστήριο, έκανα μπάνιο, ετοιμάστηκα για αύριο. Κι έξω έχει μια ησυχία απολαυστική.

Το πρωί θέλω να σηκωθώ νωρίς. Ψωμί, πλυντήριο, λαϊκή και μετά αυτό που έλεγα, Χαλκιδική.

Πεζά πράγματα, ε;

Είθε η ηρεμία που νιώθω να είναι σημάδι ότι άδικα ανησυχώ κι ότι θα έχω μια θετική έκβαση.

Τσακισμένο καλοκαίρι

Είμαι θυμωμένη.

Η ψυχή μου είναι, σε σχέση με τη χαρά, όπως το στόμα του καπνιστή. Ψυχή άδεια.

Κοιτάω γύρω μου το σπίτι. Κοιτάω το νεροχύτη της κουζίνας. Παρατημένα.

Σκέφτομαι πως τελικά το σπίτι παίζει σημαντικότατο ρόλο στη διάθεσή μου.

Σκέφτομαι πως, όπως τα έκανα, δε θα έχω καν σπίτι.

Προσπαθώ να το δω σαν περιπέτεια στο στυλ “ε και τι έγινε; 8-9 μήνες στο νησί. Σαν περιπέτεια! Σκέφτομαι ακόμα πως έτσι κι αλλιώς εδώ δεν έχω μέλλον. Και δεν έχω και κανέναν. Κι ούτε ήξερα ότι θα είχα καλή επίδοση στον ασεπ για να το ρισκάρω και να επιλέξω κεντρική Μακεδονία. Σίγουρα καλύτερα αυτό το ρίσκο.

Μετά σκέφτομαι πως αυτή θα είναι η 4 χρονιά μου ως ωρομίσθια και πως πρέπει να έρθει το τέλος, δηλαδή ο διορισμός.

Σκέφτομαι πως δεν μπορώ να ηρεμήσω, να χαλαρώσω. Μου πήραν το μυαλό.

Είναι καλοκαίρι, κάθομαι. Έχω ένα στόχο, το αδυνάτισμα. Οκ προχωράω αλλά δεν είμαι 100% εκεί. Έχω ελεύθερο χρόνο και δε χαίρομαι, δε νιώθω. Ούτε τη μουσικούλα. Έχω κάποιες υποχρεώσεις, όπως το σκανάρισμα φωτογραφιών, αλλά δε το κάνω. Ζαβλακωμένη όλη μέρα χασομερώ στο διαδίκτυο και βγαίνω κυρίως για να πάω στο γυμναστήριο ή να κάνω ψώνια. 1 μπάνιο πήγα κι 1 θέατρο. Τίποτε άλλο. Και στο σπίτι, ξαναλέω, κωλοβαράω. Γιατί; Γιατί δεν έχω διάθεση.

Και τα νέα όλο ασχημαίνουν. Θα μπουν κι άλλοι στον πίνακα διορισμών, σου λέει… Κι εγώ 4 χρόνια τι κάνω; Τόσες ώρες πάνω στο τιμόνι πού πάνε; Και τώρα θα ξενιτευτώ για ποιο λόγο; Περίμενα να διοριστώ του χρόνου το καλοκαίρι. Τώρα θα μου πούνε τι; Να περιμένω κι άλλο; Και στο μεταξύ πώς θα ζω; Μόνιμη δουλειά και κατοικία πότε θα βρω; Πότε θ’αρχίσω να ζω;

Το μυαλό μου βασανίζεται από αυτές τις σκέψεις και γι’αυτό η ψυχή μου είναι άγευστη. Πρέπει να φαίνεται και στο πρόσωπό μου ότι σκέφτομαι τόσο, ότι τέλος πάντων δεν είμαι ήρεμη. Η μητέρα μου λέει πως, όταν τακτοποιηθώ, θα φανεί η ομορφιά μου’ γιατί έχω φυσική ομορφιά…

Κι αυτά που γράφω τόση ώρα με δυσκολία τα βάζω σε τάξη. Τις αναλαμπές της μέρας προσπαθώ να βάλω σε τάξη μήπως και μπει μια σειρά.

Ναι, αυτά σκέφτομαι όσο είμαι και στο διαδίκτυο.

Αυτά σκέφτομαι όλη τη μέρα. Εκτός τις στιγμές που είμαι στο γυμναστήριο.

Πριν ξάπλωσα στον καναπέ να δω τηλεόραση. Δε μου αρέσει το πρόγραμμα. Έβαλα το μουσικό κανάλι. Ούτε τότε μπόρεσα να χαρώ τη μουσική.

Σκέφτηκα τότε: δε μπορεί το σύμπαν να δέχεται όλο αυτό. Κάτι θα γίνει και θα διοριστώ άμεσα.

Μετά μπήκα πάλι στο διαδίκτυο και έψαξα τους κινηματογράφους. Βρήκα μια γαλλική, νέα κυκλοφορία. Ελπίζω να τη βάλει σε θερινό. Ένιωσα κάτι ευχάριστο στη σκέψη αυτή. Πρέπει μεν να κάνω οικονομία αλλά πρέπει να με ανακουφίζω κιόλας. Τώρα “ζω” για την Παρασκευή. Θα πάω στη θάλασσα.

Ναι, μου χρειάζεται η θάλασσα. Να είμαι μακριά από τις σκέψεις, να χαρώ και με το νερό. Η αλήθεια είναι πως με αυτή τη σκέψη χαίρομαι. Δεν έχω λεφτά να πάω διακοπές κι έτσι το καθιέρωσα μια φορά την εβδομάδα. Και την άλλη μέρα να πάω σινεμά. Θα είναι ωραία. Βέβαια και τώρα που το λέω πάλι μου ήρθε δυσάρεστη σκέψη: θα είμαι μόνη.

Τέλος πάντων, έστω και μόνη είναι κάτι όμορφο. Θα ήθελα πολύ να γυρίσω βράδυ. 9 η ώρα μόνη μες στη νύχτα, στάση σε βενζινάδικο ή ψιλικατζίδικο, τα άστρα, το φεγγάρι για παρέα, οι θόρυβοι που είναι πιο έντονοι. Αλλά και τι να κάνω ως τις 9; Και θα αντέξω την πείνα; Δε θέλω να φάω μόνη σε εστιατόριο. Ούτε μου αρέσει να φτάσω εδώ αργά. Σε αυτό το τελευταίο μπαίνει η έλλειψη της ελευθερίας μου, η έλλειψη ξεγνοιασιάς. Αφού δεν έχω δουλειά το πρωί…τι σημασία έχει αν φτάσω βράδυ; Όχι, όχι, το θέμα είναι τι θα κάνω ως τις 9.