Μεσάνυχτα ώρα 1:13. Καφές.
Με κοίταξα νωρίτερα στο τζάμι της τζαμόπορτας και η κοιλιά μου ήταν μεγάλη. Η κοιλιά είναι το μεγάλο στοίχημα.
Πιο νωρίς ακόμη συνειδητοποίησα πως μου λείπει η φύση. Κι όχι μόνο οι εκδρομές. Φύση είναι κι η βροχή και το κρύο. Που εγώ δε τα γεύομαι τα τελευταία χρόνια. Έχω γίνει υπερευαίσθητη στο κρύο και τα αποφεύγω πια. Νομίζω όμως ότι είναι κυρίως ψυχολογικό. Τα τελευταία χρόνια με έχω φυλακίσει μέσα. Απλά δε μου κάνει κέφι να βγω. Κι ενώ το νιώθω πως αυτή η κλεισούρα δεν είναι καλή. Καλά που είναι και το γυμναστήριο το οποίο συνειδητά έχω ως αφορμή και για να βγω έξω. Αλλιώς…
Αλλά μου λείπει και ένα ταξίδι στην εξοχή. Όπως τότε με τον Κακαέ που όλο ταξιδεύαμε. Μου λείπει αυτό. Τότε το θεωρούσα αυτονόητο. Τώρα δε θεωρώ αυτονόητο το να έχω σχέση κι αυτό γιατί δε βρίσκεται ένας άνθρωπος να κάνει σχέση μαζί μου. Οκ η αλήθεια είναι πως επειδή δεν έχω φίλους δε γνωρίζω νέο κόσμο κλπ κλπ. Αλλά, ναι, τον περιμένω απ’τον ουρανό. Περιμένω να με πειράξει ένας στο δρόμο, ένας αξιόλογος!, και τότε να κάνω σχέση, με την ελπίδα βέβαια αυτός να είναι ο άνθρωπός μου.
Πιο αργά το βράδυ είδα για πολλοστή φορά την αγαπημένη μου σειρά Sex and the city και ο αγαπημένος της Carrie που προτιμώ είναι ο Aidan. Μου αρέσει σε εμφάνιση, δυναμικός, πετυχημένος, γεμάτος κατανόηση, τρυφερός, έξυπνος, ρομαντικός, πιστός, με χιούμορ, απλός και αγαπάει τη φύση!
Μακάρι να τον γνώριζα εγώ!
Λυπημένη, δεν ήξερα πού να κοιτάξω μέσα στο σπίτι. Δεν έχει θέα έτσι κι αλλιώς αλλά και να είχε… καμία θέα δεν αξίζει όταν τη βλέπεις μόνος. Είναι κι αυτό ένας λόγος της κλεισούρας μου. Η παρέα μου λείπει, το να ανήκω κάπου.
Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο μου λείπει να ζω στην εξοχή, σε ένα χωριό ή έστω να έχω να πάω σε ένα χωριό, όπως παλιά με τους γονείς μου. Η απλότητα, η φιλικότητα, η ζεστασιά, το “ανήκειν κάπου”. Αλλά να έχω κι εγώ τον άνθρωπό μου και μαζί να ανήκουμε εκεί.
Λες να πάω στο νησί και να συμβεί; Να βρω εκεί τον άνθρωπό μου; Τι να πω; Δεν ξέρω πάντως έτσι βολεύει. Στο μεταξύ τα αποτελέσματα δεν έχουν βγει κι είμαι εντελώς μετέωρη (πλεονασμός το εντελώς). Δεν ξέρω αν θα είμαι διοριστέα, αν θα είμαι αποτυχούσα, τι σειρά θα έχω στον πίνακα ωρομισθίων, δεν ξέρω τίποτα. Κι άντε να οραματιστώ τη ζωή μου. Το πιο βολικό είναι να είμαι διοριστέα για να τελειώνω με την περιπλάνηση.
Ξέρω, είναι χαζό αλλά πραγματικά θεωρώ πως θα αρχίσω να “ζω” όταν θα διοριστώ. Κι αυτό γιατί “ζωή” δεν είναι περιπλάνηση. Πρέπει να έχω κάτι σταθερό επαγγελματικά για να επενδύσω και στα άλλα.
Το μεσημέρι εν τω μεταξύ ταχυδρόμησα την αίτησή μου για τις σχολές μαθητείας του ΟΑΕΔ. Η περίοδος υποβολής (ταχυδρόμησης) των αιτήσεων λήγει την Παρασκευή κι αυτό ενώ οι αιτήσεις γίνονται στο διάστημα 18/6-2/7. Περίμενα 11 ολόκληρες μέρες για να την καταθέσω και το έκανα μόλις 4 μέρες πριν την καταληκτική ημερομηνία. Περίμενα τα αποτελέσματα του ΑΣΕΠ μπας και δε χρειαζόταν να κάνω καν την αίτηση σε πείπτωση που είμαι διοριστέα.
Το πρωί ξύπνησα αργά, έκανα καφέ, πήρα ψωμί και γάλα και μπήκα στο διαδίκτυο. Ως τις 14:00 δεν είχε βγει τίποτα, ενώ όλα τελικά δείχνουν πως δε θα έχουμε αποτελέσματα πριν την Πέμπτη. Κι έτσι, ενώ το προγραμμάτιζα για αύριο, πήγα και έστειλα την αίτηση. Τι περίεργο, δεν περίμενα καθόλου στα ΕΛΤΑ! Το πήρα σα μήνυμα ότι δεν υπήρχε λόγος να ταλαιπωρηθώ άδικα.
Δεν ξέρω αν θα με πάρουν στον ΟΑΕΔ αλλά μου αρέσει σαν ιδέα το ότι έκανα αίτηση για ένα νησί. Δύσκολα το καταλαβαίνει κάποιος, αν δε το ζήσει, αλλά είναι τολμηρό. Δεν ξέρω σε ποιο νησί θα πάω (με βάση υπολογισμούς λογικά θα πάω στο Χ νησί, το ξέρω, αλλά δε μου το υπέγραψε κανείς) και θέλω σε εκείνο το νησί να με πάρουν και στον ΟΑΕΔ. Όλα μπορούν να γίνουν, αρκεί να τηρηθούν δυο προϋποθέσεις: α) να με καλέσουν σε σχολείο ως τις 15 Σεπτεμβρίου, β) να είμαι πρώτη σε μόρια στον πίνακα ωρομισθίων του ΟΑΕΔ. Θα μου κάνει καλό το να με πάρουν και εκεί γιατί και προϋπηρεσία θα μαζέψω, και δραστήρια θα είμαι και το βιογραφικό μου θα γεμίσω κι άλλο κι όλο αυτό θα μου ανεβάσει την ψυχολογία. Αυτά πρέπει να γίνουν σε περίπτωση που δεν είμαι διοριστέα. Ξαναλέω, το ιδανικό είναι να είμαι διοριστέα. Τα αποτελέσματα του ΑΣΕΠ θα καθορίσουν τη σειρά μου και στους πίνακες. Μετά θα έχω άλλη αναμονή για τους πίνακες, αν και πάνω κάτω θα ξέρω τουλάχιστον για τους ωρομίσθιους, καθώς θα ξέρω να ψάξω.
Κι έτσι, αναμονή με την αναμονή, το παρόν διάστημα περνάει ανεκμετάλλευτο και κρίνεται μη βιώσιμο. Αύριο θα πάω στο γιατρό κι ελπίζω πως θα είναι η τελευταία μου υποχρέωση. Μακάρι δηλαδή να μη μου βγει κανένα φασούλι και τρέχω όλο το καλοκαίρι. Βέβαια, αν βγει, θα το κάνω χωρίς δεύτερη σκέψη γιατί με την υγεία δεν πρέπει να παίζουμε. Αλλά απλά κουράστηκα με τις υποχρεώσεις. Διεύθυνση, ΟΑΕΔ, ξανά Διεύθυνση, ΙΚΑ, ξανά ΟΑΕΔ, αίτηση, ξανά Διεύθυνση, λογαριασμοί, γιατρός, κάποια στιγμή ενδέχεται να πάω και στις Σέρρες… Και πρέπει να πάω να κάνω και αλλαγή εταιρείας στο τηλέφωνο!
Ξέρω, δεν είναι τίποτα όλα αυτά αλλά νιώθω κουρασμένη. Ψυχικά. Ευτυχώς ο καιρός είναι δροσερός και δε θα μπορούσα να πάω στη θάλασσα. Α η θάλασσα… Αλήθεια πιάσαμε 30 Ιουνίου και δεν έχω κάνει ούτε ένα μπάνιο!
Δεν ξέρω, δεν ξέρω. Με τίποτα δεν είμαι ικανοποιημένη. Είναι ευκαιρία αυτό το διάστημα του μη βιώσιμου χρόνου να κάνω έστω κάτι παραγωγικό, όπως η απώλεια κιλών. Οκ κανονικά κάνω τη δίαιτα, χάνω αργά αλλά χάνω ΑΛΛΑ θα μπορούσα να χάνω πιο πολύ κι είμαι σίγουρη πως η ψυχολογία μου μπλοκάρει το μεταβολισμό. Θα με ήθελα ψυχή τε και σώματι αφοσιωμένη στην απώλεια κιλών αλλά…νιώθω πως δεν μπορώ να αφοσιωθώ σε τίποτα. Δε θυμώνω, ρε παιδί μου και να πεισμώσω ώστε πχ να κάνω διάλειμα από τη δίαιτα πιο αραιά (πχ 2 φορές το μήνα μόνο). Ναι, ναι, αυτό μου χρειάζεται. Να κάνω μόνο 2 φορές το μήνα διάλειμα από τη δίαιτα και να πάω τουλάχιστον 4 φορές την εβδομάδα γυμναστήριο. Αλλά το ζώον επηρεάζομαι από τις αναμονές ή άλλα εξωτερικά γεγονότα και σπάω πιο συχνά και χαλάω το πρόγραμμα.
Είναι απλά τα πράγματα. Έχω 2 βασικές προτεραιότητες/εκκρεμότητες στη ζωή μου ΤΩΡΑ, τα επαγγελματικά και την απώλεια κιλών. Για τα επαγγελματικά κάνω το καλύτερο δυνατό. Για τα κιλά μου χρειάζεται πείσμα και μάλλον κάτι σαν απάθεια. Πχ να μη με πιάνει ανυπομονησία για τα αποτελέσματα, τους πίνακες κλπ και να συνεχίζω σα να μην τρέχει τίποτα. Οκ το σωματάκι μου άρχισε να δείχνει ωραίο και το βλέπω και στις αντιδράσεις των άλλων, αλλά δεν πρέπει να επαναπαυτώ. Μπήκα στην τελική πορεία της “τελειοποίησης”, ο στόχος είναι πιο λεπτεπίλεπτος. Κι εκεί είναι το δύσκολο. Κι εκεί πρέπει να φανώ βράχος.
Αλλά πώς ξεκίνησα; Πώς τα μπέρδεψα τόσα θέματα μαζί; Νησί, αποτελέσματα, πίνακες, υποχρεώσεις, μοναξιά, φύση, δίαιτα… Τόσα έχω στο μυαλό μου, ε; Εγώ να είμαι καλά κι όλα θα γίνουν. Προς το παρόν, το μόνο που εξαρτάται από’μένα είναι η δίαιτα. Στη δίαιτα!
