Εν είδει σελίδας ημερολογίου

Μεσάνυχτα ώρα 1:13. Καφές.

Με κοίταξα νωρίτερα στο τζάμι της τζαμόπορτας και η κοιλιά μου ήταν μεγάλη. Η κοιλιά είναι το μεγάλο στοίχημα.

Πιο νωρίς ακόμη συνειδητοποίησα πως μου λείπει η φύση. Κι όχι μόνο οι εκδρομές. Φύση είναι κι η βροχή και το κρύο. Που εγώ δε τα γεύομαι τα τελευταία χρόνια. Έχω γίνει υπερευαίσθητη στο κρύο και τα αποφεύγω πια. Νομίζω όμως ότι είναι κυρίως ψυχολογικό. Τα τελευταία χρόνια με έχω φυλακίσει μέσα. Απλά δε μου κάνει κέφι να βγω. Κι ενώ το νιώθω πως αυτή η κλεισούρα δεν είναι καλή. Καλά που είναι και το γυμναστήριο το οποίο συνειδητά έχω ως αφορμή και για να βγω έξω. Αλλιώς…

Αλλά μου λείπει και ένα ταξίδι στην εξοχή. Όπως τότε με τον Κακαέ που όλο ταξιδεύαμε. Μου λείπει αυτό. Τότε το θεωρούσα αυτονόητο. Τώρα δε θεωρώ αυτονόητο το να έχω σχέση κι αυτό γιατί δε βρίσκεται ένας άνθρωπος να κάνει σχέση μαζί μου. Οκ η αλήθεια είναι πως επειδή δεν έχω φίλους δε γνωρίζω νέο κόσμο κλπ κλπ. Αλλά, ναι, τον περιμένω απ’τον ουρανό. Περιμένω να με πειράξει ένας στο δρόμο, ένας αξιόλογος!, και τότε να κάνω σχέση, με την ελπίδα βέβαια αυτός να είναι ο άνθρωπός μου.

Πιο αργά το βράδυ είδα για πολλοστή φορά την αγαπημένη μου σειρά Sex and the city και ο αγαπημένος της Carrie που προτιμώ είναι ο Aidan. Μου αρέσει σε εμφάνιση, δυναμικός, πετυχημένος, γεμάτος κατανόηση, τρυφερός, έξυπνος, ρομαντικός, πιστός, με χιούμορ, απλός και αγαπάει τη φύση!

 

Μακάρι να τον γνώριζα εγώ!

Λυπημένη, δεν ήξερα πού να κοιτάξω μέσα στο σπίτι. Δεν έχει θέα έτσι κι αλλιώς αλλά και να είχε… καμία θέα δεν αξίζει όταν τη βλέπεις μόνος. Είναι κι αυτό ένας λόγος της κλεισούρας μου. Η παρέα μου λείπει, το να ανήκω κάπου.

Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο μου λείπει να ζω στην εξοχή, σε ένα χωριό ή έστω να έχω να πάω σε ένα χωριό, όπως παλιά με τους γονείς μου. Η απλότητα, η φιλικότητα, η ζεστασιά, το “ανήκειν κάπου”. Αλλά να έχω κι εγώ τον άνθρωπό μου και μαζί να ανήκουμε εκεί.

 Λες να πάω στο νησί και να συμβεί; Να βρω εκεί τον άνθρωπό μου; Τι να πω; Δεν ξέρω πάντως έτσι βολεύει. Στο μεταξύ τα αποτελέσματα δεν έχουν βγει κι είμαι εντελώς μετέωρη (πλεονασμός το εντελώς). Δεν ξέρω αν θα είμαι διοριστέα, αν θα είμαι αποτυχούσα, τι σειρά θα έχω στον πίνακα ωρομισθίων, δεν ξέρω τίποτα. Κι άντε να οραματιστώ τη ζωή μου. Το πιο βολικό είναι να είμαι διοριστέα για να τελειώνω με την περιπλάνηση.

Ξέρω, είναι χαζό αλλά πραγματικά θεωρώ πως θα αρχίσω να “ζω” όταν θα διοριστώ. Κι αυτό γιατί “ζωή” δεν είναι περιπλάνηση. Πρέπει να έχω κάτι σταθερό επαγγελματικά για να επενδύσω και στα άλλα.

Το μεσημέρι εν τω μεταξύ ταχυδρόμησα την αίτησή μου για τις σχολές μαθητείας του ΟΑΕΔ. Η περίοδος υποβολής (ταχυδρόμησης) των αιτήσεων λήγει την Παρασκευή κι αυτό ενώ οι αιτήσεις γίνονται στο διάστημα 18/6-2/7. Περίμενα 11 ολόκληρες μέρες για να την καταθέσω και το έκανα μόλις 4 μέρες πριν την καταληκτική ημερομηνία. Περίμενα τα αποτελέσματα του ΑΣΕΠ μπας και δε χρειαζόταν να κάνω καν την αίτηση σε πείπτωση που είμαι διοριστέα.

 Το πρωί ξύπνησα αργά, έκανα καφέ, πήρα ψωμί και γάλα και μπήκα στο διαδίκτυο. Ως τις 14:00 δεν είχε βγει τίποτα, ενώ όλα τελικά δείχνουν πως δε θα έχουμε αποτελέσματα πριν την Πέμπτη. Κι έτσι, ενώ το προγραμμάτιζα για αύριο, πήγα και έστειλα την αίτηση. Τι περίεργο, δεν περίμενα καθόλου στα ΕΛΤΑ! Το πήρα σα μήνυμα ότι δεν υπήρχε λόγος να ταλαιπωρηθώ άδικα.

Δεν ξέρω αν θα με πάρουν στον ΟΑΕΔ αλλά μου αρέσει σαν ιδέα το ότι έκανα αίτηση για ένα νησί. Δύσκολα το καταλαβαίνει κάποιος, αν δε το ζήσει, αλλά είναι τολμηρό. Δεν ξέρω σε ποιο νησί θα πάω (με βάση υπολογισμούς λογικά θα πάω στο Χ νησί, το ξέρω, αλλά δε μου το υπέγραψε κανείς) και θέλω σε εκείνο το νησί να με πάρουν και στον ΟΑΕΔ. Όλα μπορούν να γίνουν, αρκεί να τηρηθούν δυο προϋποθέσεις: α) να με καλέσουν σε σχολείο ως τις 15 Σεπτεμβρίου, β) να είμαι πρώτη σε μόρια στον πίνακα ωρομισθίων του ΟΑΕΔ. Θα μου κάνει καλό το να με πάρουν και εκεί γιατί και προϋπηρεσία θα μαζέψω, και δραστήρια θα είμαι και το βιογραφικό μου θα γεμίσω κι άλλο κι όλο αυτό θα μου ανεβάσει την ψυχολογία. Αυτά πρέπει να γίνουν σε περίπτωση που δεν είμαι διοριστέα. Ξαναλέω, το ιδανικό είναι να είμαι διοριστέα. Τα αποτελέσματα του ΑΣΕΠ θα καθορίσουν τη σειρά μου και στους πίνακες. Μετά θα έχω άλλη αναμονή για τους πίνακες, αν και πάνω κάτω θα ξέρω τουλάχιστον για τους ωρομίσθιους, καθώς θα ξέρω να ψάξω.

 Κι έτσι, αναμονή με την αναμονή, το παρόν διάστημα περνάει ανεκμετάλλευτο και κρίνεται μη βιώσιμο. Αύριο θα πάω στο γιατρό κι ελπίζω πως θα είναι η τελευταία μου υποχρέωση. Μακάρι δηλαδή να μη μου βγει κανένα φασούλι και τρέχω όλο το καλοκαίρι. Βέβαια, αν βγει, θα το κάνω χωρίς δεύτερη σκέψη γιατί με την υγεία δεν πρέπει να παίζουμε. Αλλά απλά κουράστηκα με τις υποχρεώσεις. Διεύθυνση, ΟΑΕΔ, ξανά Διεύθυνση, ΙΚΑ, ξανά ΟΑΕΔ, αίτηση, ξανά Διεύθυνση, λογαριασμοί, γιατρός, κάποια στιγμή ενδέχεται να πάω και στις Σέρρες… Και πρέπει να πάω να κάνω και αλλαγή εταιρείας στο τηλέφωνο!

Ξέρω, δεν είναι τίποτα όλα αυτά αλλά νιώθω κουρασμένη. Ψυχικά. Ευτυχώς ο καιρός είναι δροσερός και δε θα μπορούσα να πάω στη θάλασσα. Α η θάλασσα… Αλήθεια πιάσαμε 30 Ιουνίου και δεν έχω κάνει ούτε ένα μπάνιο!

Δεν ξέρω, δεν ξέρω. Με τίποτα δεν είμαι ικανοποιημένη. Είναι ευκαιρία αυτό το διάστημα του μη βιώσιμου χρόνου να κάνω έστω κάτι παραγωγικό, όπως η απώλεια κιλών. Οκ κανονικά κάνω τη δίαιτα, χάνω αργά αλλά χάνω ΑΛΛΑ θα μπορούσα να χάνω πιο πολύ κι είμαι σίγουρη πως η ψυχολογία μου μπλοκάρει το μεταβολισμό. Θα με ήθελα ψυχή τε και σώματι αφοσιωμένη στην απώλεια κιλών αλλά…νιώθω πως δεν μπορώ να αφοσιωθώ σε τίποτα. Δε θυμώνω, ρε παιδί μου και να πεισμώσω ώστε πχ να κάνω διάλειμα από τη δίαιτα πιο αραιά (πχ 2 φορές το μήνα μόνο). Ναι, ναι, αυτό μου χρειάζεται. Να κάνω μόνο 2 φορές το μήνα διάλειμα από τη δίαιτα και να πάω τουλάχιστον 4 φορές την εβδομάδα γυμναστήριο. Αλλά το ζώον επηρεάζομαι από τις αναμονές ή άλλα εξωτερικά γεγονότα και σπάω πιο συχνά και χαλάω το πρόγραμμα.

Είναι απλά τα πράγματα. Έχω 2 βασικές προτεραιότητες/εκκρεμότητες στη ζωή μου ΤΩΡΑ, τα επαγγελματικά και την απώλεια κιλών. Για τα επαγγελματικά κάνω το καλύτερο δυνατό. Για τα κιλά μου χρειάζεται πείσμα και μάλλον κάτι σαν απάθεια. Πχ να μη με πιάνει ανυπομονησία για τα αποτελέσματα, τους πίνακες κλπ και να συνεχίζω σα να μην τρέχει τίποτα. Οκ το σωματάκι μου άρχισε να δείχνει ωραίο και το βλέπω και στις αντιδράσεις των άλλων, αλλά δεν πρέπει να επαναπαυτώ. Μπήκα στην τελική πορεία της “τελειοποίησης”, ο στόχος είναι πιο λεπτεπίλεπτος. Κι εκεί είναι το δύσκολο. Κι εκεί πρέπει να φανώ βράχος.

Αλλά πώς ξεκίνησα; Πώς τα μπέρδεψα τόσα θέματα μαζί; Νησί, αποτελέσματα, πίνακες, υποχρεώσεις, μοναξιά, φύση, δίαιτα… Τόσα έχω στο μυαλό μου, ε; Εγώ να είμαι καλά κι όλα θα γίνουν. Προς το παρόν, το μόνο που εξαρτάται από’μένα είναι η δίαιτα. Στη δίαιτα!

Πρέπει να είμαι διοριστέα.

Φοβάμαι.

Τα αποτελέσματα δε βγήκαν ακόμη.

Νωρίτερα η Αλεξάνδρα έστειλε ένα εμαιλ απογοητευτικότατο.

Αναρωτήθηκα τι πάω να κάνω στο νησί’ μήπως είναι καλύτερα να κρατήσω τα λιγοστά μου χρήματα και να ανοίξω μαγαζάκι.

Κανείς δε μου εγγυάται ότι θα τσουλήσει το μαγαζάκι.

Φοβάμαι.

Πού πάω;

Τριγύρω μου βλέπω μαλάκες να “προκόβουν”. Ένας απατεώνας μάλιστα της (κωλο)κυβέρνησης, που έφυγε στη Γερμανία για να γλιτώσει τη σύλληψη, τόλμησε να κάνει νέο εμπορικό άνοιγμα με τα κλεμμένα (από το λαό) χρήματα. Ο κόσμος τολμάει κι εγώ φοβάμαι.

Το απόγευμα ρώτησα τιμές για τη μεταφορά του “σπιτικού” μου. Ένας καναπές, ένα κουζινάκι, μια δίφυλλη ντουλάπα, ένα πλυντήριο, 20 κούτες και κάτι μικροέπιπλα. 800 ευρώ.

Τελικά έφυγα πίτσα. Πάει η δίαιτα.

Σκέφτηκα να τηλεφωνήσω στη μητέρα μου. Να της πω για τα 800 ευρώ. Δεν πήρα. Πριν λίγες μέρες μου είπε πως είμαι όλο προβλήματα.

Δε δέχομαι να μου λέει ειδικά αυτή πως έχω προβλήματα. Αυτή που με έδιωξε στα 16. Αν δε με είχε διώξει στα 16, δε θα είχα κανένα πρόβλημα και τώρα θα ήμουν τακτοποιημένη.  Κι είμαι ικανή και το έχω αποδείξει. Το ξέρει. Κι εγώ ξέρω πως την κουβέντα την εκστόμισε από την πίεση γιατί βλέπει πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση αλλά δε δέχομαι να παραποιεί την αλήθεια. Και οκ εγώ είχα δυσκολίες. Η αδελφή μου που όλα της πάνε καλά κι όμως γκρινιάζει συνέχεια; Γιατί δε της λέει την ίδια κουβέντα; Δεν έχω μάνα λοιπόν αφού δεν μπορώ να της μιλάω. Αλλά, ξαναλέω στον εαυτό μου για πολλοστή φορά πως έπρεπε να το είχα καταλάβει αυτό όταν με έδιωξε.

Το απόγευμα πέταξα τα γράμματα του Κακαέ. Καιρός ήταν κι ευτυχώς δεν ένιωσα τίποτα. Άχρηστη ύλη ήταν. Καθότι άνδρας που δεν είναι δεν ήταν.

Είμαι μόνη. Αυτή είναι η αλήθεια. Μόνη.

Αν είχα χρήματα, θα αντιμετώπιζα καλύτερα την παρούσα κατάσταση. Ρισκάρω τώρα. Δεν το κατάλαβα πως επρόκειτο για ρίσκο, όταν σκεφτόμουν να φύγω από τη Θεσσαλονίκη. Τώρα το νιώθω.

Φοβάμαι.

Ξαναέρχεται η σκέψη ότι όλα θα πάνε καλά και θα είμαι μεταξύ των διοριστέων του διαγωνισμού. Γιατί το αξίζω και γιατί δε γίνεται αλλιώς. Και για πρώτη φορά λαβαίνω θετικά μηνύματα.

Αλήθεια… η Εντζι πόσο ήρεμα μου μιλάει, πόσο καθησυχαστικά. Είναι η μόνη αισιόδοξη. Η Εντζι μου έδωσε ώθηση στην απόφασή μου και δεν το ξέρει.

Πρέπει να είμαι διοριστέα.

Πρέπει να είμαι διοριστέα.

Η περιφρόνηση

Δεν είμαι υποχρεωμένη να χαιρετάω όσους με κοίταξαν περιφρονητικά (κυριολεκτώ) αρνούμενοι να με αποδεχτούν.

Ίσα ίσα οφείλω να τους αποφύγω από σεβασμό στον εαυτό μου.

Με αφορμή την αδελφή μου.

Πού πάω;

Το μόνο σίγουρο είναι το πάνω. Πριν από λίγο το συνειδητοποίησα. Όπως δεν ξέρω ποιο μέρος απεικονίζει η φωτογραφία που σκάναρα από ένα περιοδικό το οποίο δε διευκρίνιζε τίποτα, έτσι δεν ξέρω και πού θα βρίσκομαι το χειμώνα. Σίγουρα πάντως θα αντικρύζω θάλασσα.

Το συνειδητοποίησα τη μέρα που μας πέρασε, καθώς περίμενα μήπως βγουν τα αποτελέσματα. Ομολογώ πως ένιωθα γελοία και κακώς σφίχτηκε το στομάχι μου αλλά πραγματικά τότε συνειδητοποίησα ότι δεν ξέρω πού πάω. Κι αφού δεν ξέρω το μέλλον είναι μετέωρο και το παρόν. Για την ακρίβεια, το παρόν είναι ανύπαρκτο καθότι μη βιώσιμο.

Και το βράδυ, καθώς ξάπλωνα, κοίταξα για λίγο το δωμάτιο. Το φαντάστηκα όπως  το είχα παλιά περιποιημένο. Σκέφτηκα πως, πάει, θα το αφήσω. Και πού θα πάω;, ήταν η επόμενη σκέψη.

Κάνω μια παράκληση. Αν δεν είμαι διοριστέα, τότε να με πάρουν ωρομίσθια και σε δημοτικό και σε γυμνάσιο και φυσικά να με καλέσουν νωρίς το αργότερο 15 Σεπτεμβρίου. Σε περίπτωση που δεν είμαι διοριστέα, τότε να συγκεντρώσω πολλά μόρια και να διοριστώ με το 40% του χρόνου το καλοκαίρι. Ή ΦΈΤΟΣ Η ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΜΟΝΙΜΗ’ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.

Είναι περίεργες οι μέρες λόγω της αναμονής των αποτελεσμάτων. Το μόνο στέρεο που έχω είναι το γυμναστήριο. Το μόνο πράγμα που με κρατάει σ’επαφή με τον εαυτό μου και τη ζωή. Πήγα λοιπόν και σήμερα στο γυμναστήριο και έκανα και την κλασική μου βόλτα στην παραλία κατά την επιστροφή. Μέσα μου κυριαρχούσε το ότι θα φύγω κι ήταν ένα “θα φύγω” πιο αόριστο και σχεδόν αβέβαιο από οτιδήποτε άλλο. Είναι όμως βέβαιο ότι θα φύγω και θα αποχωριστώ τον τόπο μου. Σκέφτηκα να τον κοιτάξω για να τον χορτάσω. Συνειδητοποίησα δε ότι, αν υπάρχει κάτι που να με δένει με τη Θεσσαλονίκη, αυτό είναι οι αναμνήσεις κι όχι ο παρόν χρόνος. Δεν υπάρχει τίποτα και κανείς που να με δένει με την πόλη μου, που να με κρατάει εδώ. Ούτε καν οι γονείς μου. Ίσα ίσα μάλιστα η απόσταση μπορεί και πρέπει να με συνηθίσει στην απουσία τους, προετοιμάζοντάς με για το θάνατό τους.

Και τώρα που γράφω αυτά συνειδητοποιώ και κάτι άλλο. Πως δεν πρέπει να με πιάσει νοσταλγία στο μέρος που θα πάω. Εκεί που θα πάω πρέπει να μου πάνε όλα καλά, να αγαπηθώ, να στεριώσω και να γίνει εκείνο το μέρος πατρίδα μου. Θα βοηθήσει πολύ το να αγαπηθώ με έναν ντόπιο και να είναι αυτός ο άνθρωπός μου. Από το πρώτο εξάμηνο, αν γίνεται.

Κι ενώ ο χρόνος αργεί, ταυτόχρονα πλησιάζει κι αυτό γιατί ωριμάζει η όλη νέα κατάσταση στο μυαλό μου. Τώρα συνειδητοποιώ ή νομίζω πως έτσι κάνω τι εννοούσε η Νατάσα, όταν μου είπε να φύγω και να κάνω ένα νέο ξεκίνημα στο νησί. Της φαινόταν πολύ εύκολο. Το ίδιο εύκολο και μάλιστα όμορφο φάνηκε στον Μηνά. Άραγε τους μετέδιδα το μετέωρο της ζωής μου, το βάλτωμα της ζωής μου; Να, αυτό συνειδητοποίησα πάλι απόψε.

Κι άραγε…εγώ γιατί φεύγω τόσο εύκολα; Είναι όντως γιατί φοβάμαι μήπως χάσω τη σειρά μου στον πίνακα ωρομισθίων της κεντρικής Μακεδονίας; Ναι, σίγουρα είναι αυτό αλλά τελικά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι κι ότι, αν δε με πάρουν ωρομίσθια, θα βαλτώσω, δεν έχω τίποτε άλλο. Δεν έχω μέλλον εδώ. Κι έχω στο νησί; Ναι, μάλλον έτσι ελπίζω. Και θα είναι πολύ ωραίο αν από την Άνοιξη βρω δουλειά είτε σε ξενοδοχείο είτε σε τουριστικό γραφείο. Και, ξαναλέω, να βρω και τον άνθρωπό μου. Είμαι μόνη και θέλω τρυφερότητα, θέλω το σύντροφό μου, τον άνθρωπό μου. Για πάντα, για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Να φύγω!

Φοβάμαι είναι η αλήθεια να γράψω δημόσια. Θα γράψω.

Έχουμε 21 Ιουνίου, νομίζω η μεγαλύτερη ημέρα του καλοκαιριού και μετά η νίκη της νύχτας.

Βαριέμαι. Βαριέμαι να περιμένω. Περιμένω. Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού.

Άλλη μια φορά η ζωή είχε τον πρώτο λόγο κι έτσι άλλαξαν πάλι τα σχέδιά μου. Ήξερα πέρυσι τέτοιο καιρό πως το Σεπτέμβριο θα πήγαινα σε νησί; Δεν το ήξερα. Ήξερα το χειμώνα ότι θα έπρεπε να περιμένω το Σεπτέμβριο για να φύγω από αυτό το σπίτι; Νόμιζα, για την ακρίβεια ήμουν αισιόδοξη, ότι αρχές Ιουλίου το αργότερο θα μετακόμιζα.

Ο διαγωνισμός, αργότερα η αβεβαιότητα των αποτελεσμάτων κι ο ενδόμυχος φόβος της αποτυχίας, φόβος που όμως πρέπει να πάρω σοβαρά ως ενδεχόμενο, με κρατούν εδώ και θέτουν ως προαπαιτούμενο, σε περίπτωση αποτυχίας, τη μετάβασή μου στο νησί.

Μέσα μου πιστεύω ότι θα είμαι διοριστέα αλλά με αυτό το διαγωνισμό ποτέ δεν ξέρεις. Κι έτσι παίρνω τα μέτρα μου.

Ο διορισμός με απασχολεί εξίσου με το σπίτι ή το να αλλάξω σπίτι με απασχολεί εξίσου με το διορισμό. Το σπίτι γενικά για’μένα σημαίνει πολλά κι ίσως γι’αυτό να έχω δώσει την ίδια αξία σε αυτά τα δύο.

20 χρόνια περιπλάνησης και τα τελευταία 9 σε αυτό το σπίτι. Είναι άθλιο αυτό το σπίτι και καμιά φορά το βλέπω ως αποτυχία. 20 χρόνια και δεν μπόρεσα να μου εξασφαλίσω κάτι καλύτερο; Δε θέλω να το αναλύσω παραπάνω αυτό. Κρατώ το ότι φέτος θα φύγω από αυτό το σπίτι. Ζωντανή ή νεκρή θα φύγω.

Θα περίμενα να νιώθω ένα συναισθηματικό δέσιμο. Προς το παρόν δε νιώθω. Ένα περίεργο πράγμα αλλά δε νιώθω γενικά τίποτα’ ούτε καν φόβο για το άγνωστο μέρος όπου θα πάω. Ίσως να υπάρχει μια ανακούφιση που δε θα ζω πλέον σε τέτοιες συνθήκες. Η αλήθεια πως το χειμώνα αυτές τις συνθήκες προσπάθησα να τις δω κάπως ρομαντικά με το σκεπτικό ότι “κάποιοι άνθρωποι βολεύονται έτσι. Αυτοί είναι οι φτωχοί”. Το σκέφτηκα αυτό καθώς κοιτούσα μια πολυκατοικία στη συμβολή Τσιμισκή – Φιλικής Εταιρείας. Η πολυκατοικία αυτή μου φάνηκε χειρότερη από τη δική μου.

Το πόσο σε άθλια κατάσταση είναι το σπίτι μου το διαπιστώνω με το πέρασμα του καιρού. Τις προάλλες, για παράδειγμα, που έβρεξε… Το ταβάνι στο χολ ήταν σαν να είχε μια βρύση. Από την αρχή αυτό το ταβάνι έσταζε κι ο νοικοκύρης είχε κάνει κάτι για να το επισκευάσει ή τέλος πάντων για να εμποδίσει το νερό της βροχής να μπαίνει μέσα (“το πλαστικό που έβαλα το έχουν για να σκεπάζουν τις βάρκες”). Σιγά σιγά άρχισε να στάζει. Από ένα σημείο και μετά άρχισα να βλέπω λιμνούλα στο χολ και σ’αυτό βοηθάει το πάτωμα δεν είναι επίπεδο αλλά έχει μια κλίση (πάλι καλά αλλιώς θα είχε νερά παντού). Νόμιζα λοιπόν πως έφταιγε ο πρόχειρος τοίχος που είχε φτιάξει ο νοικοκύρης στην προσπάθειά του να μετατρέψει μέρος του μπαλκονιού σε χολ. Νόμιζα δηλαδή πως το νερό έμπαινε από κάτω. Αλλά τις προάλλες διαπίστωσα πως, όταν βρέχει έξω, βρέχει και μέσα.

Στη φωτογραφία δε φαίνεται πόσο σοβαρή είναι η “βλάβη” αλλά το καταλαβαίνω εγώ από τα νερά που μαζεύονται.

Πρέπει να φύγω απ’αυτό το σπίτι για να γλιτώσω από την αρρώστια των ανθρώπων του κέντρου της πόλης, τα σάπια υδραυλικά που ανά πάσα στιγμή θα πλημμυρίσουν τους τοίχους και μέχρι στιγμής κατάφεραν να κάνουν τα ντουλάπια της κουζίνας να γέρνουν, για να γλιτώσω από τα νερά της βροχής που μπαίνουν μέσα, γιατί η πολυκατοικία είναι ετοιμόρροπη, γιατί ξοδεύω έτσι κι αλλιώς πολλά για να το θερμάνω, γιατί η τουαλέτα είναι φρικτή στην όψη και ντρέπεσαι να βάλεις μέσα άνθρωπο, γιατί, γιατί, γιατί.

Διαδικτυακή αρχή

Μάλλον τελευταία ασχολούμαι πολύ με τον υπολογιστή μου κι έτσι αποφάσισα να γράφω εδώ. Εσύ τυχαίε επισκέπτη τώρα τι κάνεις εδώ δεν ξέρω. Εγώ πάντως θέλω να ξεδίνω. Ελπίζω να βοηθηθώ, καθώς και, πού ξέρεις, να βοηθήσω κι άλλους (πραγματικά δε βρίσκω άλλο λόγο για τον τρίτο να διαβάζει όσα δημόσια θέλω να γράψω)